Vervolg pagina Rob van Leeuwen
Ook kregen wij nog een flinke tijd les van een van de eerste Koreaanse leraren die in Nederland gekomen was om het
Tae-kwon-do te promoten, namelijk Park Jong So.
Uiteindelijk waren wij zover gekomen met dat Tae kwon Do dat we voor een examen van de zwarte band in aanmerking kwamen, maar op het laatst hebben we toen de beslissing genomen dat we het karate toch veel intressanter vonden.
In die tijd gaven we ook veel demonstraties en wanneer we hoorden dat er wedstrijden werden georganiseerd waren wij ook altijd van de partij.
De wedstrijden in die tijd waren nogal pittig, eigenlijk wisten we er helemaal niets van.
De tegenstander moest gewoon plat geslagen worden en dat deden we dan ook.
All spoedig hadden we met dat toenmalig team een naam opgebouwd waarbij we vaak te horen kregen “ zijn jullie van sportschool Lóhnen ” En dat had niet altijd een positieve klank.
Naarmate ik verder geïnteresseerd raakte, merkte ik dat ik meer van het karate wist dan de leraar bij wie ik trainde.
Ik besloot dus om mijn eigen weg te gaan. Zoals reeds gezegd wisten we niet echt veel van het karate, de eerste jaren was het een mengelmoes van Kyokushinkai en Shotokan karate maar langzaam kwam er meer duidelijkheid in. Ik werd mij ervan bewust dat er veel verschillende stijlen waren o.a. het Wado-ryu karate.
Hoe ik precies met het Wado-ryu karate in aanraking ben gekomen weet ik niet meer, maar wel dat deze vorm van karate qua stijl meer bij mij paste.
Al vanaf de eerste training merkte ik dat deze karate stijl veel te vertellen had, en dat de organisatie er omheen goed geregeld was.
Er waren goede leraren en duidelijke examen eisen en ook was er reeds een Wado karate bond opgericht.
De meeste van deze leraren kwamen ook bijna allemaal uit de Judo wereld.
Zij hadden kennis gemaakt met het Wado-ryu karate via de Japanse leraar Turo Kono, hij was de eerste Japanse Wado karate leraar in Nederland.
Zijn naam is nog altijd legendaris.
|
